استخوان را تو با سگان بگذار

مرد عالی همم نخواهد بند

سگ بود سگ به لقمه ای خرسند

قصه کم گوی و عاجزی پیش آر

تو به گوهر گرفته ای رفعت

پس چرا چون سگی تو دون همت

هرکه را عالیست همت او