جان جانش چو شد تهی ز آواز

سیرت او نصیب یار آمد

نه ز بیهوده گفت و نادانی

بایزید از بگفت سبحانی

خون دل گشت بر نهان غماز

راست گفت آنکسی که از سر حال

گفت دع نفسک ای پسر و تعال