خون دل گشت بر نهان غماز

نه ز بیهوده گفت و نادانی

بایزید از بگفت سبحانی

جان جانش چو شد تهی ز آواز

راست گفت آنکسی که از سر حال

گفت دع نفسک ای پسر و تعال

از تو تا دوست نیست ره بسیار