عقل کاندر جهان چنو نرسد

کین چو باز است و آن چو بوتیمار

تا بدانجا که ما و تو داند

چون همه سوخت او و او ماند

برسد در خود و دور نرسد

گوش سر دو است و گوش عشق یکیست

بهره این و آن ز بهر شکیست