منش گویم خموش تا لب گور

بعد از آن مر مرا سوال کند

آروزهای بس محال کند

که کجا رفت خواهی ای دل کور

تا مگر بر خلاف نفس نفس

بتوانم زدن ز بیم عسس

بخ بخ آنکس که نفس را دارد