خلقی نشسته گوش ما مست و خوش و بی هوش ما

چون برنمی گردد سرت چون دل نمی جوشد تو را

بانگ شتربان و جرس می نشنود از پیش و پس

ای بس رفیق و همنفس آن جا نشسته گوش ما

نعره زنان در گوش ما که سوی شاه آ ای گدا