بانگ شتربان و جرس می نشنود از پیش و پس

آن گنده پیر کابلی صد سحر کردت از دغا

این قافله بر قافله پویان سوی آن مرحله

چون برنمی گردد سرت چون دل نمی جوشد تو را

ای بس رفیق و همنفس آن جا نشسته گوش ما

خلقی نشسته گوش ما مست و خوش و بی هوش ما

نعره زنان در گوش ما که سوی شاه آ ای گدا