آن گنده پیر کابلی صد سحر کردت از دغا

تو جان جان افزاستی آخر ز شهر ماستی

دل بر غریبی می نهی این کی بود شرط وفا

آوارگی نوشت شده خانه فراموشت شده

این قافله بر قافله پویان سوی آن مرحله

چون برنمی گردد سرت چون دل نمی جوشد تو را

بانگ شتربان و جرس می نشنود از پیش و پس