آوارگی نوشت شده خانه فراموشت شده

بر چرخ بنهم نردبان تا جان برآید بر علا

تو جان جان افزاستی آخر ز شهر ماستی

دل بر غریبی می نهی این کی بود شرط وفا

آن گنده پیر کابلی صد سحر کردت از دغا

این قافله بر قافله پویان سوی آن مرحله

چون برنمی گردد سرت چون دل نمی جوشد تو را