ای به رحمت شبان این رمه تو

مردم دیده را دری بگشای

که ننازد ز کارسازی تو

که بترسد ز بی نیازی تو

چه حدیثست ای تو ای همه تو

ای یکی خدمت ستانه ت را

گرگ و یوسف نگارخانه ت را