خاک را تا به عرش سربفراشت

خاک را خود محل آن باشد

کز ثنای تواش زبان باشد

عز تو ذل خاک را برداشت

گر ندادی کلام دستوری

که برد نامت از سر دوری

خلق را هیچ زهره آن بودی