گر ندادی کلام دستوری

کز ثنای تواش زبان باشد

عز تو ذل خاک را برداشت

خاک را تا به عرش سربفراشت

که برد نامت از سر دوری

خلق را هیچ زهره آن بودی

که ترا بر مجاز بستودی