که ترا بر مجاز بستودی

گر ندادی کلام دستوری

که برد نامت از سر دوری

خلق را هیچ زهره آن بودی

چه گشاید ز عقل و مستی ما

که مه ما و مه بود و هستی ما

به خودی مان کن از بدیها پاک