چه گشاید ز عقل و مستی ما

که برد نامت از سر دوری

خلق را هیچ زهره آن بودی

که ترا بر مجاز بستودی

که مه ما و مه بود و هستی ما

به خودی مان کن از بدیها پاک

چه بود پیش پاک مشتی خاک