که ازو عقل و جان و تن سوزند

آفرینش چو گشت زندانش

پس خلاصی طلب کند جانش

آتشیش از درون برافروزند

تا که خود یار عشق خودبین است

بوته توبه از پی این است

هرکه را کوی عشق او تازه ست