مصرع دوم · شماره 14شوق شوقت چو حور بنوازدشاعرسناییاثرفی الشوققالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.11شوق بی یار خود سرور بود#12یار خود از خدای دور بود#13شوق ذوقت به دوزخ اندازد#14شوق شوقت چو حور بنوازدانتخابشده15چون برون رفت جان ز دروازه#16دل کهنه ازو شود تازه#17صورت از بند طبع باز رهد#دربارهٔ این سطرسطر شماره 14 از «فی الشوق» است.سطر پیشینشوق ذوقت به دوزخ اندازد→سطر بعدیچون برون رفت جان ز دروازه←