چشم بر دوز و پس تو ناظر شو

عصمت او دلیل من نه بس است

علم او جبرئیل من نه بس است

بی تو بر درگهش تو حاضر شو

یکسو اندر حظ خود ز میان

تا بیابی تو لذت ایمان

چون به عشق از چنارت آتش جست