تا شب نیست صبح هستی زاد

زانش بر جان خویش بگزیده

انبیا ریخته هم از زر اوی

هرچه شان نقد بود بر سر اوی

آفتابی چون او ندارد یار

همه شاگرد و او مدرسشان

همه مزدور و او مهندسشان