ناگه برآید صرصری نی بام ماند نه دری

فردا زمین و آسمان در شرح تو باشد فنا

امشب غنیمت دارمت باشم غلام و چاکرت

فردا ملک بی هش شود هم عرش بشکافد قبا

زین پشگان پر کی زند چونک ندارد پیل پا

باز از میان صرصرش درتابد آن حسن و فرش

هر ذره ای خندان شود در فر آن شمس الضحی