کاخر چو دردی بر زمین تا چند می باشی برآ

هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان ها

هر کز گران جانان بود چون درد در پایان بود

آنگه رود بالای خم کان درد او یابد صفا

گل را مجنبان هر دمی تا آب تو صافی شود