هر کز گران جانان بود چون درد در پایان بود

هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان ها

کاخر چو دردی بر زمین تا چند می باشی برآ

آنگه رود بالای خم کان درد او یابد صفا

گل را مجنبان هر دمی تا آب تو صافی شود

تا درد تو روشن شود تا درد تو گردد دوا