کای شهنشه دین نشیب مجاز

کین گل دل که بردمید از گل

گفته در گوشش اختیار ازل

بی رطبهاء علم و خار عمل

فر آزت فزود سر به فراز

تو دری کاخ و بام عالم را

تو سری تخم و نسل آدم را