تو دری کاخ و بام عالم را

بی رطبهاء علم و خار عمل

کای شهنشه دین نشیب مجاز

فر آزت فزود سر به فراز

تو سری تخم و نسل آدم را

تا زند خنده ز آسمان یقین

صبح ایمان به سوی مشرق دین