جباروار و زفت او دامن کشان می رفت او

آن خواجه را در کوی ما در گل فرورفتست پا

با تو بگویم حال او برخوان اذا جاء القضا

تسخرکنان بر عاشقان بازیچه دیده عشق را

بس مرغ پران بر هوا از دام ها فرد و جدا

می آید از قبضه قضا بر پر او تیر بلا