دین روان کرده در یکاد و یبین

چشم دین روشن از بقایش بود

نور خورشید از آن لقایش بود

بدل خون ز بهر سر یقین

ماه بود آن سپهر فرخنده

که خور از روی او زند خنده

خنده مه ز قرص خور باشد