ز انبار کف گندمی عرضه کنند اندر شرا

آخر چه گوید غره ای جز ز آفتابی ذره ای

از بحر قلزم قطره ای زین بی نهایت ماجرا

چون قطره ای بنمایدت باقیش معلوم آیدت

کفی چو دیدی باقیش نادیده خود می دانیش

دانیش و دانی چون شود چون بازگردد ز آسیا

هستی تو انبار کهن دستی در این انبار کن