چون قطره ای بنمایدت باقیش معلوم آیدت

تا من در این آخرزمان حال تو گویم برملا

آخر چه گوید غره ای جز ز آفتابی ذره ای

از بحر قلزم قطره ای زین بی نهایت ماجرا

ز انبار کف گندمی عرضه کنند اندر شرا

کفی چو دیدی باقیش نادیده خود می دانیش

دانیش و دانی چون شود چون بازگردد ز آسیا