ما را چو تابستان ببر دل گرم تا بستان ما

ای از ورای پرده ها تاب تو تابستان ما

ای چشم جان را توتیا آخر کجا رفتی بیا

تا آب رحمت برزند از صحن آتشدان ما

تا سبزه گردد شوره ها تا روضه گردد گورها