روم چون موی زنگیان کردی

گر سری بر زدی ازو به زمان

اول این سر بریدی آخر آن

گر تهور چو جنگیان کردی

آمدی در هزاهز از پی بیم

دل مریخ همچو جان یتیم

زحل اندر محل خود حیران