آمدی در هزاهز از پی بیم

اول این سر بریدی آخر آن

گر تهور چو جنگیان کردی

روم چون موی زنگیان کردی

دل مریخ همچو جان یتیم

زحل اندر محل خود حیران

چشم ناهید سوی مه نگران