ذوالخمار از نهیب شمشیرش

روی گردون شدی چو پشت پلنگ

صخره چون زخم تیغ دستش دید

جان به ساعت ز جسم او برمید

دید بر جان خویشتن چیرش

پیش تیغش به ننگ و نام نبرد

همچو مردم گیا نمودی مرد