از برون دست و از درون بایست

دیده چون دید خلق و جود علی

مشک خون شد دگر ره از خجلی

هر دو کوتاه داشت و ناشایست

بر قلیلی ز قوت قانع بود

ترس بر حرص و جهد مانع بود

او نبود آن اسد که رنگ خلوق