بر قلیلی ز قوت قانع بود

مشک خون شد دگر ره از خجلی

هر دو کوتاه داشت و ناشایست

از برون دست و از درون بایست

ترس بر حرص و جهد مانع بود

او نبود آن اسد که رنگ خلوق

کردی او را در این کهن صندوق