سال او درگذشته از صد و پنج

ور شوم کشته زنده انگارید

از پی دین جو جان کنم ایثار

روز محشر مگر نمانم خوار

تیغ را برکشید زود به رنج

چشم خود را عصابه ای بربست

به بسی رنجها بر اسب نشست