که زدونی چو جان شمارد نان

هرکرا درد دل رسیل بود

مرحبا گوی جبرئیل بود

آن ترش روی کرده بر مهمان

ناصحم قول من نکو بشنو

ورنه کم کن سخن به دوزخ رو

بنده ام بنده مر امامان را