گفتم ار می زدند ایشانش

می زدند از پی حمیت دین

یکی از رهگذر درآمد زود

بیش از آن زد که آن گره زده بود

بهر اشکال کفر و ایمانش

تو چرا باری ای به دل سندان

بی خبر کوفتی دو صد چندان