می نکند محرم جان محرم اسرار مرا

آه که آن صدر سرا می ندهد بار مرا

نغزی و خوبی و فرش آتش تیز نظرش

پرسش همچون شکرش کرد گرفتار مرا

گفت مرا مهر تو کو رنگ تو کو فر تو کو