پرسش همچون شکرش کرد گرفتار مرا

آه که آن صدر سرا می ندهد بار مرا

می نکند محرم جان محرم اسرار مرا

نغزی و خوبی و فرش آتش تیز نظرش

گفت مرا مهر تو کو رنگ تو کو فر تو کو

رنگ کجا ماند و بو ساعت دیدار مرا

غرقه جوی کرمم بنده آن صبحدمم