اوست از رنج علم برخوردار

به هوا او ترا تو او را دوست

بت پرستی تو بت پرستی اوست

آنکه هرگز نبود با خود یار

نیک و بد میل تو نه از خوابست

بد و نیک تو همچو جلابست

کی دهد مر بخار را تسکین