بود خالی برآن رخان چو ماه

آتش عشق اندکی کم گشت

خویشتن را در آن میانه بدید

گرد چون و چرا همی گردید

مرد در خال زن چو کرد نگاه

گفت کاین خال چیست ای مه روی

با من احوال خال خویش بگوی