لیک دل را ز ده ندانی تو

تو ز دل غافلی و بی خبری

دگرست آن دل و تو خود دگری

دل بود راه آن جهانی تو

پر و بال خرد ز دل باشد

تن بی دل جوال گل باشد

خشک و بی بر بمانده اندر گل