پر و بال خرد ز دل باشد

دگرست آن دل و تو خود دگری

دل بود راه آن جهانی تو

لیک دل را ز ده ندانی تو

تن بی دل جوال گل باشد

خشک و بی بر بمانده اندر گل

چون برند از درخت خرما دل