چون ز سرمای صبح زنگی زشت

هفت سیاره و دوازده برج

اختر و آسمان ز کینه من

گشته مانند اشک و سینه من

دم دمید اندر آتش و انگشت

صبحدم دم برون همی زد خیل

گفتئی جان همی کند بواللیل