هر کسکی را هوسی قسم قضا و قدر است

جزو من از کل ببرد چون نبود درد مرا

بنده آنم که مرا بی گنه آزرده کند

چون صفتی دارد از آن مه که بیازرد مرا

عشق وی آورد قضا هدیه ره آورد مرا

اسب سخن بیش مران در ره جان گرد مکن

گر چه که خود سرمه جان آمد آن گرد مرا