اسب سخن بیش مران در ره جان گرد مکن

چون صفتی دارد از آن مه که بیازرد مرا

هر کسکی را هوسی قسم قضا و قدر است

عشق وی آورد قضا هدیه ره آورد مرا

گر چه که خود سرمه جان آمد آن گرد مرا