سر انگشت مانده در دندان

زانکه اندر جمال آن زیبا

مانده بودم چو نقش بر دیبا

اجل از دست آن لب خندان

چشم کز صورتش ندارد برخ

دیده زو برکشد دو کرگس چرخ

مرکبی کو به زیر ران دارد