هست بر خلق زیر جنبش دور

سیم او سم دهد زرش زاری

تا کی از لاف و از ستیزه تو

که مه تو مه حدیث ریزه تو

چشم گرما و چشم سرما خور

چون برون شد ز بند کون و فساد

پس بیابد ز اعتدال مراد