بر کتفم نهاد او خلعت نورسیده را

بین که چه داد می کند بین چه گشاد می کند

یوسف یاد می کند عاشق کف بریده را

داشت مرا چو جان خود رفت ز من گمان بد

عاجز و بی کسم مبین اشک چو اطلسم مبین

در تن من کشیده بین اطلس زرکشیده را

هر که بود در این طلب بس عجبست و بوالعجب