پشک تو به ز مشت بیگانه

تا بده ساعتی شبان رمه

چون برآری عصا به روی همه

دل بدان نه که باشد از خانه

همه نعمت ترا شده حاصل

تو ز اسباب و خان و مان غافل

خوانت از هرچه نعمت است پرست