گل شود زر ز تابش خورشید

تن ز جان یافت رنگ و بوی و خطر

تن بی جان چو نی بود بی بر

مردم از نور جان شود جاوید

جسم بی جان بسان خاک انگار

ورچه عالیست چون مغاک انگار

بی روانی شریف و جانی پاک